گلکانم، آویسا و علی

  سلام و صد سلام به همه دوستان صمیمی و با مرام خودم که هر چند این روزا بنده  دیر به دیر فضای مجازی کودکانم را بروز می کنم اما آنان همیشه به بنده لطف داشته و دارند و همیشه جویای حال این مادر می باشند. روزها می گذرد پسرکم دیگه کم کم داره بزرگ میشه و هر روز شیرین تر و با اضافه شدن به دامنه لغاتش نازتر. این روزها تا در خونه صدا میده علی کوچولو سریع میدوئه و میگه:کیئه؟ رابطه ش هم با خواهری بهتر شده در بعضی موارد با یکدیگر بازی می نمایند. دندان هایش کماکان همان یکی و نصفی مانده و هیچ اثری  از باقی دندان ها به چشم نمیخوره. آلرژیش کمی بهتر شده. ولی خواب های شبش نامنظم و تقریباً  تا صبح یه چند سفری ما رو بیدار م...

با سلامی مجدد و بازگشتی دوباره. گاهی فکر می کنم همیشه نباید شاکی بود و همیشه نباید آغاز کلام با خستگی و بدون انرژی آغاز شود. گاه شاید برخلاف امواج بود گاهی شاید باید به همه خستگی ها پشت کرد زمان را نادیده گرفت به بودن فکر کرد به با هم بودن ، گاهی باید اندکی هم که شده ازداشته هایمان لذت ببریم از لبخند کودکمان از چای عصرانه با همسرمان، از دوره ای کوچک میان دوستانمان از همان گفتگوهای دم مهد با همکارانمان از همه چیزها نباید ساده گذشت شاید روزی رسد که حسرت همین روزهای خودمان را داشته باشیم... هفته ای که گذشت هفته ای پر از فعالیت و کار بود. تب پسرم از دوشنبه پیش، که مجبور شدم تا آخر هفته اداره نرم. اومدن خانواده عزیزم به همراه عمه مهرب...

سلام به دوستان گلم. دلمان همی برایتان تنگ شده است...این روزهای ما همه همین طور برای خودش می گذرد. آلرژی و سخت دندان آوردن های علی و بیقراری های شبانه ش، آویسا و بزرگ شدنش و شیرین زبونی هاش و کشمکش های بین خواهر و برادر، خانه و آشپزی و اداره و همسر همه ش شده دل مشغولی های این روزهای بنده. آخر هفته پیش  رفتیم دیار شمال و سری به خانواده بند زدیم و البته هوا بارانی بود و دخترکمان از بازی با ماسه ها که در سر می پروراند باز ماند. پسرک هم که تازه راه رفتن شان شکل آدمیزادی گرفته است تجربه اولین بار کفش پوشیدن و قدم زدن در سبزه و سنگریزه ها برایش جالب بود. هر چند سفر کوتاهی بود ولی هوایی تازه نمودیم و دلی سبک کردی...

                                        سلام به همه دوستان خودم. دلم خیلی براتون تنگ شده. گاهی دلمان می گیرد و تصمیم می گیریم سیری در فضای مجازی بنماییم و شاید اندکی از دغدغه ها کاسته شود اما چه کنیم که درگیری ها همیشه پیروز است. بگذریم... روزهایمان می گذرد گاه به خوشی، گاه به خستگی، گاه به بیماری...دخترکمان بزرگتر از همیشه شیرین زبان تر از همه وقت شده. گاه از مکالمه با او ناتوانم و برخی زمان نیز به وجد میایم . چه کنیم ... ...

این روزا آنقدر خسته و کم توانم که حوصله هیچ کاری ندارم. کارهای اداره، تلاطم رفتن به خونه با کارهای عجیب و غریب آویسا خانوم تو ماشین، خونه و کارهای خونه، آشپزی و نوپایی علی و کشمکش ها تمام انرژی من رو می گیره. اول مهر هم کلاس آویسا عوض شد هم علی . صبح علی با مربی جدیدش غریبی می کرد و مجبور شدم به مربی قبلی ش تحویل بدم. اول صبحی یه شوک بهم وارد شد و اومدم اداره. خیلی وقت ها دوست دارم بیام پست بزارم ولی درگیریها نمیزاره بر می گردم...     ...

پسرکمان بعد از یک سال و اندی یا همان پایان 13ماهگی شان اولین قدم های زندگی شان را عصر چهارشنبه 11شهریور بعد از عزیمت به خانه ساعت چهار بعدازظهر برداشته اند. پسر مهربانم! آرزو می کنم این سرآغاز بهترین گام ها در زندگی ات باشد شب جمعه هم برا تولد امیرعلی شام فرحزاد دعوت بودیم. کلی بچه ها حال کردند و خوش گذروندند. روز جمعه هم دوره خانوادگی همسرجان بود و اونجا متوجه شدیم بله علی آقا بعد از مرارت های بسیار دندان های مبارکشان هم نیش زده ...   علی و فوتبال در خانه پسردایی بابا رضا با آلاء خوشگله که با مربی گری باباش خیلی حرفه ای استوپ...

سلام به همه گل دوستان. در آخر هفته گذشته با پیشنهاد بابا رضا مبنی بر سفر به شمال و دیدار خانواده عزم سفر کردیم و پنچ شنبه بعدازظهر به دیار وطن رفتیم. هوا بارانی و بسیار خنک بود و نسیم خنک هوا پوست مبارکمان را  قلقلک می داد همی. علی کوچولو کماکان درگیر سرفه های سینه ش بود ولی همچی تو اون فضا حال می کرد. روز جمعه هم زن دایی مینا اومد خونه بابا حاجی اینا که عشق آویسا خانومه. کلی با دیدن زن دایی جونش خوشحال بود. دایی ایرج اینا هم اونجا بودند. آویسا در حالی که عکس های تبلتش رو به زن داییش نشون میداد گفت: ببین زن دایی داداشم چقدر خوشگل بود بابا چی کارش کرده روز جمعه هم به همراه زن دایی اینا و آویسا خا...